Urr...
04. janúar 2010 klukkan 12:54
Ég var búin að skrifa rosa langt og flott áramótablogg um viðburði og fleira á liðnu ári...og það hvarf allt saman. Spurning hvort maður lofi betrun og bótum þegar kemur að bloggskrifum fyrst að bloggið er að stríða manni svona...hnuss!
Hvað sem því líður þá ætla ég alla vega að óska öllum gleðilegs nýs árs og ég sé svo til hvort ég nenni að gera svona Jónu-annál síðar.
Laterz.
Hitinn í Orlando...
05. nóvember 2009 klukkan 12:04
Jæja, þá erum við Gunnar búin að vera hjón í heila tvo mánuði...og rúmlega það! Tíminn líður greinilega, á því er enginn vafi. Við erum meir'að segja búin að fara í brúðkaupsferðina okkar og alles.
Við fórum til Orlando í brúðkaupsferð sem að var bara ánægjulegt. Það var reyndar alveg svakalega heitt þarna fyrir okkur íslendingana, um það bil 34 gráður dag eftir dag. Það er alveg merkilegt samt hvað maður nær að aðlagast svona hitastigi. Við vorum á ferðinni meira og minna alla daga enda nóg að skoða á þessum slóðum. Við fórum til dæmis í Disney World a á afmælisdeginum mínum sem að var hressandi. Það var hengd á mig Mikka Músar-næla þar sem á stóð "Happy Birthday Jona!" og fékk ég afmæliskveðjur frá annarri hverri manneskju sem gékk fram hjá mér..."Happí börþdei Djóna..." Bara skemmtilegt fyrir svona ofvaxin börn eins og mig.
Við fórum líka í Universal Stodios garðinn og þar vorum við til miðnættis en garðurinn var opinn extra lengi þar sem að klukkan fimm lokar daggarðinum og Halloween garðurinn tekur við. Gaman að vera þarna á þessum árstíma og fá smá smjörþef af hrekkjavökunni. Það var heljarinnar stuð þarna, við fórum í nokkur draugahús sem að eru þau flottustu sem ég hef farið í, vorum ellt af keðjusagarmorðingjum um götur garðsins og margt fleira. Eintóm skemmtilegheit. Mæli með að fólk fari þarna rétt fyrir Halloween!
Við fórum líka í Ripley's Believe it or not safn sem er þarna og var ansi fróðlegt að labba þar í gegn. Svo fórum við líka í Titanic experiense þar sem að er búið að setja upp svítur eins og voru í skipinu, eftirlíkingu af 
alræmda stiganum og er einnig þar að finna alls kyns muni úr skipinu. Mjög skemmtilegt að rölta þar í gegn. Við ákváðum að skella okkur líka á einn körfuboltaleik og þar var rífandi stemning eins og við var að búast. Skrítið að fara á svona leik samt...eiginlega soldið súrealskt en hrikalega skemmtilegt engu að síður. Einn af hápunktum ferðarinnar var svo uppistandið með Robin Williams. Ég held að ég hafi hreinlega aldrei á ævi minni hlegið eins og ég gerði þarna. Við hlógum nánast stanslaust í einn og hálfann tíma og þegar við komum út var ég grátbólgin og með krampa í kjálkanum...Guð minn góður hvað maðurinn er fyndinn! Ég hélt á tímabili að ég mundi annað hvort pissa á mig af hlátri eða 
hreinlega hrökkva upp af... ég veit ekki hvort hefði verið vandræðalegra. Planið var einnig að fara á danssýningu með krökkunum úr So You Think You Can Dance en það varð ekkert úr því. Sú sýning var í 4 tíma fjarlægð frá Orlando og við ákváðum að sleppa því þar sem við vorum búin að vera á svo miklu flakki allan tímann. En við grátum það ekki, ferðin var yndisleg og frábær í alla staði. Við versluðum...og það er allt og sumt sem ég ætla að segja um það...
Svo erum við komin heim í hversdagsleikann, vinnan tekin við og jólin á næsta leyti. Mikið hlakka ég til að eyða jólunum með eiginmanni mínum! En ég ætla að láta þetta gott heita í bili. Ég fer svo að henda inn myndum frá Orlando á facebook eins og er manna siður. Læt í mér heyra bráðlega.
Laterz.
Frú Jóna...
02. september 2009 klukkan 15:52
Konan er loksins orðin gift og er bara ánægð með allt sem að fram fór á laugardaginn var. Þrátt fyrir allt stressið sem ég hélt að mundi jafnvel gera útaf við mig í lokin, þá var þetta hinn fullkomni dagur í alla staði.
Síðustu dagarnir fyrir brúðkaup voru samt strembnir, það er óhætt að fullyrða það. Ég var á fleygiferð út um allar trissur ásamt Gunnari að redda því sem redda þurfti fyrir stóra daginn og stressið sagði heldur betur til sín. Það sem að tók mig endanlega á taugum var á föstudaginn þegar að Gunnar heyrði í þjónunum sem að voru búnar að lofa að vinna fyrir okkur. Þess má geta að viðkomandi þjónar (alla vega önnur þeirra) bað séstaklega um að fá að þjóna í veislunni hjá okkur. Svo heyrði Gunnar í þessari sömu manneskju á föstudaginn var og þá gat hún ómögulega unnið nema í einn og hálfan tíma því það var grillpartý í götunni hjá henni. Þetta gerði útslagið hjá verðandi brúði og fékk ég útrás fyrir pirring, gremju og reiði með því að leggjast í gólfið og grenja hressilega í hálftíma. En sem betur fer þá er til gott fólk í 
heiminum. Ég ákvað að auglýsa eftir þjóni á fésinu og þar gaf sig fram gömul skólasystir mín, Ingunn sem að ég hafði örugglega ekki hitt í heil fimmtán ár. Bauðst hún til að bjarga okkur á brúðkaupsdaginn og þjóna í veislunni okkar. Það er varla hægt að lýsa hve þakklát við vorum fyrir hana Ingunni sem að reddaði okkur og sýndi hún og sannaði að það er til yndislegt og óeigingjarnt fólk í heimi þessum. Hún er algjör Saint í okkar bókum það sem eftir er! Þegar búið var að redda þjónustunni þá gátum við skötuhjú klárað það sem þurfti að klára, þ.e.a.s. skreyta salinn og fleira. Svo var fólk út um allan bæ að henda saman í kökur, brauðtertur og fleira. Þegar að öllum hasarnum var lokið þá fórum við Gunnar heim til okkar en Gunnar staldraði stutt við þar sem að hann gisti hjá mömmu sinni aðfaranótt brúðkaupsdags.
Svo rann upp dagurinn okkar, 29. ágúst. Það var nóg um að vera hjá brúðinni og eflaust hjá brúðgumanum líka. Ég vaknaði klukkan níu til að hendast í sturtu áður en ég fór í greiðslu. Eftir að hafa fengið dásamlega hárgreiðslu hjá Evu frænku þá hélt ég heim á leið til þess að fá mér smá að borða og svo kom Björg Ólöf frænka heim til að farða mig vel og vandlega. Hún gerði það líka svakalega vel, ég var alveg óaðfinnanleg. Ég var reyndar fegin hvað við vorum í notalegum gír heima á meðan hún púðraði á mér trýnið, mun afslappaðara en ég bjóst við. Pabbi mætti á svæðið þegar að förðunin var hálfnuð, stórglæsilegur í svaramannsfatnaði og fékk blóm í barminn eins og vera ber. Indíana mín var mér innan handar eins og skopparakringla, náði í blómvendina, keypti snúð handa frænku sinni og svona mætti lengi telja. Þegar að ég stóð svo fyrir framan spegilinn í forstofunni hjá mér í fullum brúðarskrúða kveikti ég á perunni...ég yrði gift kona eftir rúmann klukkutíma!
Þegar að ég kom ásamt föður mínum í kirkjuna, stóð fyrir framan kirkjudyrnar og beið eftir að ganga inn gólfið þá kom eflaust skrítnasta tilfinning sem ég hef fundið. Ekki nein efasemdatilfinning eða svona "Hvað er ég að gera" fílingur heldur bara...stórskrítin tilfinning. En þegar að dyrnar opnuðust og ég hóf gönguna þá tóku allt aðrar tilfinningar við þegar að ég horfði í augun á verðandi manni mínum sem að stóð við altarið og söng til mín "Into my arms" með Nick Cave. Geðshræringin var svo mikil að ég vissi ekki hvort ég átti að gráta, hlæja eða hvað...ég skalf bara! Ég heyrði aftur á móti snöktið út um alla kirkju þegar að Gunnar minn lauk við lagið, ég efast um að það hafi verið þurrt auga í kirkjunni. Athöfnin var í alla staði falleg og einlæg enda vildum við hafa hana þannig, tilgerðarlausa og beint frá hjartanu. Við vorum gefin saman af Önnu S. Pálsdóttur og vorum heldur betur ánægð með hana og fallegu orðin sem hún las um okkur og til okkar.
Eftir vígsluna fórum við hjónin í myndatöku í Hallargarðinum í þvílíku blíðviðri. Samningaviðræðurnar við almættið um gott veður báru greinilega árangur. Eftir myndatökuna fórum við svo í safnaðarheimili Neskirkju þar sem að vinir og ættingjar biðu okkar með hrísgrjón í lófa. Svo var sest til borðs og borðaðar kökur og alls kyns veitingar sem voru í boði, þökk sé góðum vinum og ættingjum sem að unnu hörðum höndum við að gera glæsilegt veisluborð fyrir okkur. Veislan var þæginleg og afslöppuð sem betur fer. Ég hafði heyrt alls kyns sögur af fólki sem að hafði verið svo stressað í veislunni sinni að það hafði ekki komið niður einum bita og varla munað eftir veislunni. Sem betur fer vorum við Gunnar ekki í þeim pakka, við nutum okkar bara með fólkinu okkar, horfðum á myndir á skjávarpanum og hlustuðum á fallegar ræður. Frábær veisla!
Um kvöldið fórum við svo á Písa. Þar voru saman komin allra nánustu ættingjar og vinir til að fagna með okkur fram eftir kvöldi, borða góðan mat og skála í freyðivíni...nú, eða rauðvíni. Var dagurinn og kvöldið í heild sinni alveg frábært...ég held ég geti fullyrt að þetta hafi verið fullkominn dagur fyrir okkur og vildi maður helst ekki fara að sofa. Eftir að síðustu gestir veitingahússins fóru röltum við upp í brúðarsvítuna fyrir ofan Písa og höfðum það mjög notalegt, fórum í langt og notalegt bað eftir þennan langa dásamlega dag og komum okkur svo í rúmið einhvern tímann undir morgun.
Á sunnudeginum slökuðum við svo vel og vandlega á enda ekki vanþörf á eftir stressið fyrir brúðkaupið. Við komum heim eftir hádegi og fengum fjölskylduna heim seinni part dags til að opna pakkana með okkur. Vorum við innilega þakklát fyrir allar fallegu gjafirnar sem við fengum og örlæti fólks kom okkur í opna skjöldu. Svo erum við bara orðin hjón. Það er dásamleg tilfinning. Það mun samt taka tíma að venjast því að vera orðin hjón. Ég var spurð um daginn hvort að "við hjónin" kæmum í mat...mér fannst það skrítið en góð tilfinning.
Og þar hafið þið það. Jóna er bara orðin frú Jóna...engin Senorita hér lengur heldur Senora! Þetta er æðisleg tilfinning! 
En hér set ég punktinn í bili og læt í mér heyra bráðlega...brúðkaupsferð til Orlando í næsta mánuði! Jibbí!!!!
Laterz.
5 dagar.....
24. ágúst 2009 klukkan 11:37
Það eru aðeins fimm dagar í brúðkaup okkar Gunnars og mér tókst að ná mér í flensu um helgina. Þetta veldur mér auðvitað áhyggjum þar sem að ég þarf að nota þennan stutta tíma sem að er eftir til að ganga frá þeim lausu endum sem eru eftir. Ég má sem sagt ekkert vera að því að vera veik núna. Þetta er nú meira vesenið, ég er nýbúin að vera veik og næ mér svo í aðra flensu svona stuttu eftir að ég var veik. Þetta er alls ekki gott mál.
Ég verð nú samt að segja að ég átti ansi ánægjulegan laugardag. Á laugardaginn var tóku mínar elskulegu vinkonur upp á því að gæsa mig, sendu mig í hand og fótsnyrtingu og fóru svo með mig í bæinn í smá menningarölt. Þar kíktum við inn í nokkur listagallerí, fórum í opin hús og fengum okkur vöfflur og pönnsur. Seinni partinn fórum við svo heim til Erlu systur þar sem að mínar nánustu konur og elsku Klemens minn voru saman komin. Borðuðum við góðan mat saman og áttum mjög ánægjulegt kvöld saman. Seinna um kvöldið kom svo Sigga Lund og hafði ansi skemmtilega kynlífstækjakynningu fyrir okkur og var mikið hlegið og skríkt yfir öllum græjunum sem að voru þar til sýnis. Dagurinn og kvöldið voru í alla staði ánægjulegt en svo kom að því að ég varð veik. Stuttu eftir kynninguna hjá Siggu varð ég hundveik, fékk hita og skalf eins og hrísla og allt gerðist þetta á skotstundu. Mér var pakkað inn í sæng í eigin gæsapartýi og send heim milli tíu og hálf ellefu um kvöldið. En ég var óendanlega þakklát fyrir allt sem að elskurnar mínar gerðu fyrir mig þennan yndislega dag og þakka þeim enn og aftur fyrir allt saman.
Svo er bara stefnan sett á að verða heilsuhraust sem allra allra fyrst, helst í gær! Now there won't do any mitten takes! On with the butter! Jæja, þetta er orðið gott í bili. Ég læt í mér heyra bráðlega...hvort það verði fyrir eða eftir brúðkaup verður bara að koma í ljós. Farið vel með ykkur elskurnar!
Laterz.
10 dagar...
19. ágúst 2009 klukkan 08:47
Ég er farin að finna fyrir því...stressinu. Ekki í miklum mæli samt en ég finn að það er á leiðinni og mun eflaust ná hámarki um eða eftir helgi. Einhvern veginn nær Gunnar að vera pollrólegur í gegnum þetta allt saman. Ég vildi ég væri eins og minn heittelskaði þegar að stress er annars vegar. Á meðan ég fer á límingunum þá er hann bara hinn rólegasti við hliðina á mér. Það eru reyndar svona hlutir sem að gera okkur svo ágæt saman. Mér finnst samt eins og við séum að gleyma öllu mögulegu...eiginlega bara öllu! Svo er ég farin að hafa áhyggjur af öllu mögulegu og ómögulegu sem að er oft minn Akkilesar hæll. En ég held samt að við séum á ágætis róli með allt sem við þurfum að gera og erum búin að gera. En samt er þessi ónotatilfinning...við erum að gleyma einhverju stóru og miklu...eða bara öllu....
Stressið er farið að koma víða við...eins og í vinnunni þar sem að þráðurinn er alltof stuttur hjá mér á köflum þó svo að mér takist að hemja mig í 99% tilfellum. Þolinmæðin er lítil oft á köflum og umburðalyndi sömuleiðis...eins og gagnvart einum sölumanninum í Att...en það er reyndar ekkert skrítið því að maðurinn er hálfviti. Ég nenni ekki að fara út í það hér og nú, ég er of stressuð í það. Geðveikt óþæginlegt að vakna svona víraður. Ef einhver á valíum og á leið framhjá mínum ágæta vinnustað þá endilega droppið við.
Jamm, held að það hafi verið einhver bjartsýni hjá mér að blogga í dag. Hef enga þolinmæði í þetta núna. Ég biðst forláts, ég ætlaði að vera svo dugleg að koma með svaka færslu en það gengur víst ekki akkúrat núna. Ég verð kannski rólegri síðar í vikunni og get þá deilt einhverju sniðugu með ykkur. Hmmm...rólegri seinna í vikunni...? Held að það sé bjartsýni líka...en við sjáum til hvað gerist. Kannski er bara best að stinga hausnum í sandinn og flýja í bústað um helgina or something...taka smá afslöppun á þetta bara. Farið vel með ykkur elskurnar, Jóna hin stressaða kveður að sinni. 
Laterz.
Eftir 19 daga...
10. ágúst 2009 klukkan 14:11
Það er kominn tími á smá blogg. Færslunum fækkar og fækkar hér á blogginu mínu kæra en maður getur nú ekki sleppt því endanlega að blogga!
Það styttist heldur betur í brúðkaupsdaginn okkar Gunnars og hlökkum við mikið til. Það gengur vel að undirbúa allt en samt hef ég alltaf á tilfinningunni að við séum að gleyma einhverju rosalegu...en hvað það er sem er að gleymast hef ég ekki hugmynd um hvað er. Kannski er það ekki neitt. Annars erum við skötuhjú búin að vera svaðalega róleg undanfarið, þrátt fyrir að það sé svona stutt í stóra daginn okkar. Ég bíð bara "spennt" eftir að fara á límingunum nokkrum dögum fyrir brúðkaupið. Hugsið ykkur, eftir 19 daga verð ég orðin Frú Jóna! 
Svo er nú bara allt gott að frétta af okkur. Helga og Kristjón eru flutt heim til Íslands eftir fimm ára dvöl á Spáni. Þeim fannst erfitt að koma heim enda hefðu þau haldið áfram að vera í sælunni á Spáni ef að efnahagurinn væri betri. Engu að síður þá finnst þeim ágætt að vera komin á skerið okkar enda fengu þau þetta fína einbýlishús leigt á Selfossi og eru búin að vera að standsetja það áður en að búslóðin kemur úr gám. Fyrstu dagana voru þau hjá okkur og mömmu og var ansi mikið fjör í gettóinu, enda ekki á hverjum degi sem að það flytur inn á mann sex manna fjölskylda. En það var bara notalegt að hafa þau hjá okkur og gott að geta aðstoðað þau með húsnæði fyrstu dagana. Maður hefur nú fengið að gista hjá þeim á Spáni nokkrum sinnum þannig að það var auðvitað sjálfsagt að bjóða þau velkomin í slotið okkar.
Svo tókum við Gunnar okkur smá frí saman í júlí og var það nauðsynlegt fyrir okkur að taka smá breik og slaka á saman. Við höfðum ekki tekið okkur frí saman í um það bil tvö ár og því var alveg tímabært að slaka aðeins á saman. Við fengum lánaðann bústað sem að Hlöðver, kærasti tengdó minnar á og vorum þar í fimm daga í algjörri veðurblíðu og 
notalegheitum. Við tókum smá bíltúra og borðuðum á Lindinni, veitingastað á Laugarvatni sem að við mælum hiklaust með ef að fólk á leið um svæðið, sleiktum sólina og fórum meir'að segja á árabát út á Laugarvatn. Annars var þetta bara algjör afslöppun hjá okkur.
Svo erum við að reyna að púsla saman brúðkaupsferðinni til Orlando sem að verður samt ekki fyrr en í október. Engu að síður erum við búin að redda okkur miðum á uppistand með Robin Williams og einnig á sýningu með krökkunum úr So You Think You Can Dance en við Gunnar erum miklir aðdáendur þeirra þátta. Svo kemur í ljós hvað við gerum...á maður ekki bara að leika sér í Orlando...?
Anyways, þetta er orðið ágætt í bili. Ég reyni að henda inn færslu fyrir brúðkaup...nema ég verði farin á límingunum...þá viljið þið ekkert heyra frá mér...
Laterz.
Smá fréttir...
26. júní 2009 klukkan 09:50
Ég er í vinnunni og það er rólegt enn sem komið er...enda er klukkan ekki nema hálf níu. Þá er nú um að gera að henda inn nokkrum línum hér.
Af mér og mínum er allt fínt að frétta. Við Gunnar réðumst í það að kaupa okkur nýtt sjónvarp fyrir tveimur vikum síðan. Það var nú ekki á dagskránni en þar sem að Helga og fjölskylda eru að flytja heim frá Spáni þá urðum við að ráðast í þetta. Helga og Kristjón eiga nefnilega sjónvarpið sem við erum búin að nota síðastliðin þrjú ár og skenkinn undir því líka. Því fórum við aðeins að líta í kringum okkur eftir sjónvarpi. Við rákumst svo á þetta svakalega flotta sjónvarp á tilboði í Elko og keyptum það í hvelli. Svo fyrir algera tilviljun kíktum við inn í Ego Dekor og fundum þar forláta skenk sem við féllum algjörlega fyrir. Það vildi svo skemmtilega til að hann var líka á tilboði þannig að hann var keyptur í snatri. Og þannig líða öll kvöld hjá okkur þessa dagana...við erum bara heima að dást að myndgæðum í nýja sjónvarpinu og klappa skenkinum. Er hægt að vera ástfanginn af sjónvarpi...? Við Gunnar erum nefnilega soldið skotin í okkar. Spurning um að taka frá sæti fyrir það í kirkjunni þegar við giftum okkur...
Að öðru leyti er lítið að frétta af mér. Ég bíð bara eftir sumarfríinu sem að mér finnst eitthvað svo langt í en mikið hlakka ég til þess! Ég er svo sem ekki búin að gera nein stór plön, ég hlakka bara til að hvíla mig, ég þarf á svefni að halda! Ég er farin að sofa yfir mig annað slagið eins og versta gelgja...það eitt og sér er hint um að nú sé kominn tími á hvíld. Ég hef ekki tekið almennilegt frí í tvö ár þannig að það er kannski ekkert skrítið að ég sé syfjuð.
Svo ganga brúðkaupsplön bara rólega. Við þurfum kannski að setja okkur í aðeins meiri gír núna, það er svo stutt í þetta. Ekki nema tveir mánuðir. Þá þarf maður að huga að því að senda út boðskort og svona. Ég skil ekkert í því af hverju ég er svona róleg yfir þessu. Skipulagsgenið mitt hlýtur að vera í verkfalli eða eitthvað. Ég bjóst við því að verða eins og Monica í Friends fram að brúðkaupi, við erum með álíka ofvirkt skipulagsgen.
Mikið brá mér þegar að ég fór inn á Fésið í gær og sá fréttir af því að Michael Jackson væri allur. Ég varð eiginlega svolítið sorgmædd enda hef ég alla tíð haldið upp á tónlistina hans og þá sérstaklega eldri tónlistina frá níunda áratuginum. Maður ólst upp við Billie Jean, Thriller, Say Say Say og fleiri snilldarlög. Ég man eftir því þegar ég var bara pínu ponsa og sat í stofunni hjá pabba fyrir framan ofvaxið útvarp að hlusta á Billie Jean. Svo var Helga alltaf með Thriller-kassettuna sína í botni. Ég fékk sko copy af henni svo ég gæti líka hlustað í mínu vasadiskói og trúið mér, þessi kassetta var spiluð þar til hún fór í hengla! En svona er lífið. Vonandi er M. Jackson á góðum og friðsælum stað þar sem hann getur hvílt sig eftir allan hasarinn sem að hans ævi var.
Jæja, þá er þetta komið í bili. Nú er aðeins meira að gera enda er ég búin að vera klukkutíma að klára þessa færslu. En ég læt í mér heyra bráðlega.
Laterz.
Á döfinni...
11. júní 2009 klukkan 14:54
Já, það er fáránlega langur tími liðinn síðan síðast og er ég orðin ansi mikill letibloggari. Maður er bara alltaf á fésinu og fylgist þar með því sem að fólk er að gera af sér. En ég hendi nú inn færslum hérna annað slagið þó svo að ég sé ekki eins dugleg og ég hef verið síðastliðin ár.
Af okkur Gunnari er allt ágætt að frétta. Gunnar unir sér vel í vinnunni sem að hann fékk fyrir tveimur mánuðum síðan og vonandi helst það þannig. Sjálf er ég alltaf í Björgunarmiðstöðinni með Írisi minni og erum við nú orðnar starfsmenn Landhelgisgæslunnar. Gæslan tók við okkur fyrir rúmum mánuði síðan og er það alveg ágætt, við fengum að fara á æfingu með þyrlustrákunum og var það heilmikil upplifun að fylgjast með þeim og fá að vera með.
Svo erum við alltaf í brúðkaupsplönum. Ég er þó heldur róleg yfir þessu miðað við æsinginn sem að var í mér fyrst til að byrja með...kannski of róleg. En við erum komin með sal og kirkju, föt og brúðkaupsferð til Orlando í október... þá er maður nú komin vel á veg, ekki satt? En það er þó nóg eftir sem að þarf að græja og gera eins og t.d. veitingar, blómvönd og fleira. En eins og ég sagði...ég er bara hin rólegasta yfir þessu. Ætli ég fái ekki melt-down í miðjum ágúst þegar að það styttist í stóra daginn okkar!
Svo er nú gaman að segja frá því að Helga og hennar fjölskylda er loksins búin að taka ákvörðun um að flytja heim til Íslands. Það verður auðvitað gaman að fá þau heim og ég reikna með að þau muni búa á Selfossi. Það er auðvitað mjög fínt fyrir þau öll og þá sér í lagi Indíönu en hún er búin að vera í framhaldsskólanum þar og á fullt af vinum þar líka...og svo býr kærastinn þar líka þannig að skvísan er ánægð með þessa ákvörðun fjölskyldu sinnar.
Annars er lítið að frétta. Tvíburarnir, Alexía og Jóhanna koma heim til Íslands í byrjun júlí og verða hjá okkur þar til að restin af Spánarfjölskyldunni kemur heim. Ja, þær verða ekki eingöngu hjá okkur en eitthvað þó. Svo verða þær að sjálfsögðu hjá öfum og ömmum líka. Ég er því að spá í að taka mér smá frí í júli til að geta eytt einhverjum tíma með eim, fara með þær í sund og eitthvað skemmtilegt. En svo tek ég ekkert frí fyrr en dagana fyrir brúðkaup og svo í október svo að við getum haft það náðugt í Orlando!
En jæja, ég held að þetta sé allt og sumt sem að ég hef í bili en ég reyni nú að láta eitthvað frá mér fyrr en síðar...alveg glatað þegar að maður er farinn að blogga á tveggja mánaða fresti!
Laterz.
Endalausar vangaveltur
06. apríl 2009 klukkan 12:51
Já elskurnar mínar, allar mínar færslur hafa eitthvað brúðkaupstengt í þeim þessa dagana enda kemst fátt annað að eins og er en að fá brúðkaupsdaginn á hreint. Í síðustu færslu kom upp ein hugmynd en svo er annað komið upp á teninginn í dag. Jebb, það eru endalausir möguleikar, það eru greinilega til allar stærðir og gerðir af veislum og á öllum verðum líka. En ég læt ykkur vita hver endanleg niðurstaða verður fyrir rest.
Annars er allt fínt að frétta. Ég er reyndar búin að vera eins og gamalt og bogið skar í alltof langann tíma, held að það séu að verða komnar þrjár vikur sem að þetta ástand er búið að vera á mér. Ég hef verið með slíka og þvílíka verki í baki, hálsi og kjálka og allt er þetta vegna vöðvabólgu og étið svo svakalegt magn af verkjapillum að annað eins hefur ekki sést nema hjá pillufíklum! Svo sökum verkja þá hef ég ekki átt mér neitt líf, ekki komist á skvísudjamm með vinkonunum, ekki komist í afmælisveislu og matarboð og fleira...alveg glatað. Ég er reyndar sem betur fer skömminni skárri í dag og var líka fín í gær...ja, fín miðað við hversu slæm ég hef verið. Ég er alveg með verki en bara ekki eins slæma. Ég er alla vega hætt að éta pillurnar í tonnavís, sem betur fer. Ég þarf samt að spjalla við Dr. Bond og sjá hvað hann segir við þessu öllu því að þetta er orðið alveg fínt í bili.
Svo eru páskar framundan...fimm dagar í frí og það er alltaf ánægjulegt að fá slökun í nokkra daga...og það er það sem ég stefni á enda orðin ansi þreytt kona eftir alla þessa verki í alltof langann tíma. Mikið hlakka ég til þegar að þessir verkir eru alveg farnir og ég get farið að skella mér í ræktina aftur og lifa lífinu aðeins. Jei!!
Jebb, eins og ég sagði, lítið að frétta af mér í bili. Vonandi fer ég að eiga mér eitthvað líf á næstunni svo að ég geti nú sagt eitthvað krassandi á blogginu mínu. Farið vel með ykkur elskurnar og eigið góða og afslappaða páska.
Laterz.
Brúđkaupsplön og pilluvíma...
31. mars 2009 klukkan 13:26
Annars er allt gott að frétta af mér og mínum. Stórviðburður sumarsins er enn í vinnslu, þ.e.a.s. brúðkaup okkar Gunnars. Við erum búin að skoða þetta ansi vel og vandlega og búin að pæla í alls konar veislum en erum eiginlega komin að þeirri niðurstöðu að hafa bara pínulitla veislu fyrir nánustu fjölskyldumeðlimina, foreldra og systkini og búið. Við sáum fram á það að við mundum setja okkur á hausinn með því að hafa stórveislu og því ákváðum við að hafa þetta bara svona og eyða þá frekar þeim aur sem við eigum í brúðkaupsferð. Annars erum við að spá í að bjóða heim í grill bara helgina eftir brúðkaupið eða eitthvað álíka sniðugt. Þetta er allt á teikniborðinu ennþá en við erum alla vega búin að ákveða litlu veisluna fyrir familíuna. Já elskurnar, þannig er nú það. Kreppubrúðkaup verður það